ویزه الکترونیکی
درخواست را در eafghans.com/e-visa بدهید، پورتالی که برای قونسلگری افغانستان در دبی کار میکند. این راه رسمی است: آدرس خود وزارت امور خارجه، evisa.mfa.gov.af، به همین پورتال میرسد.
- یک بار ورود، برای ماندن تا ۳۰ روز، که باید تا ۹۰ روز بعد از صدور استفاده شود.
- فقط برای رسیدن از راه میدان هوایی کابل اعتبار دارد، نه در مرزهای زمینی یا میدانهای هوایی دیگر.
- فیس، در دو قسط (اول ۸٫۲۵ دالر و باقی بعد از تأیید): عادی، ۱ تا ۴ هفته، ۱۲۳٫۷۱ دالر، یا ۲۰۶٫۱۹ دالر برای شهروندان امریکا؛ عاجل، در یک روز کاری، ۱۷۵٫۲۶ دالر، یا ۲۵۷٫۷۳ دالر برای شهروندان امریکا. این مبلغها باقی فیس است؛ با قسط اول، عادی در مجموع ۱۳۱٫۹۶ دالر (۲۱۴٫۴۴ دالر برای شهروندان امریکا) و عاجل ۱۸۳٫۵۱ دالر (۲۶۵٫۹۸ دالر) میشود.
- پاسپورت الکترونیکی با دستکم شش ماه اعتبار، عکس، و کارت هویت یا اجازه اقامت لازم است. برنامه سفر و ثبوت جای اقامت اختیاری نوشته شده، اما شرکتهای سیاحتی میگویند از آنها ضامن و آدرس در افغانستان خواسته شده، پس هر دو را آماده داشته باشید.
چه کسی میتواند آنلاین درخواست بدهد. بررسی خود پورتال (میزان ۱۴۰۵) شهروندان پاکستان، ایران، تاجکستان، ازبکستان، ترکمنستان و اسرائیل را نمیپذیرد، و همچنین هر کسی را که در هند، چین، روسیه، قرغیزستان، قزاقستان، آذربایجان، ترکیه، عربستان سعودی، قطر، امارات، عمان، مالیزیا یا اندونیزیا (یا در آن شش کشور) زندگی میکند. به آنها گفته میشود برای راههای دیگر با پورتال تماس بگیرند، که در عمل یعنی نمایندگی افغانستان. پس:
- شهروندان هند فقط وقتی میتوانند ویزه الکترونیکی بگیرند که بیرون از هند زندگی کنند.
- شهروندان پاکستان نمیتوانند؛ باید از نمایندگی درخواست کنند.
- دارندگان پاسپورت بنگلهدیش، بریتانیا، امریکا، اتحادیه اروپا، کانادا و استرالیا میتوانند، مگر در یکی از کشورهای بالا زندگی کنند.
این فهرست از خود پورتال است، نه یک قاعده نشرشده، و ممکن است تغییر کند: پیش از پرداخت به سوال واجد شرایط بودن آن جواب بدهید. مسافران گفتهاند در سه تا چهار روز تأیید شدهاند.
ویزه از سفارت
نمایندگیهایی که زیر نظر کابل کار میکنند حضوری ویزه میدهند. وزارت امور خارجه فیس ویزه سیاحتی را ۸۰ دالر نوشته، با اعتبار سه ماه برای ماندن یک ماه و با رزرو هوتل؛ نمایندگیها ممکن است برای کار عاجل بیشتر بگیرند. مسافران در سال ۲۰۲۶ حدود ۱۳۰ دالر در دبی (۲۱۰ دالر برای شهروندان امریکا)، اغلب در همان روز، و حدود ۱۳۰ دالر در اسلامآباد گزارش کردهاند، هرچند تا مرز بسته است از پاکستان نمیشود رفت. پیش از رفتن از نمایندگی بپرسید، و فقط از نمایندگیهایی استفاده کنید که زیر نظر کابلاند: ویزه نمایندگیهایی که هنوز دیپلوماتهای حکومت پیشین اداره میکنند پذیرفته نمیشود.
ویزه هنگام رسیدن
در میدان هوایی کابل، وزارت امور خارجه ویزه هنگام رسیدن را فقط به کسانی میدهد که یک اداره در افغانستان ضامن آنهاست یا یک سازمان بینالمللی دعوتشان کرده، با تأیید قبلی وزارت: ۲۰۰ دالر، برای یک ماه. این راه برای سیاحان نیست.
مسافران از ویزه هنگام رسیدن در شیرخان بندر، مرز زمینی با تاجکستان، به قیمت ۸۰ تا ۱۰۰ دالر گفتهاند، اما وزارت آن را در فهرست خود ندارد: پیش از اعتماد به آن مطمئن شوید.
افغانهایی که پاسپورت خارجی دارند
به گفته وزارت امور خارجه، افغانتبارانی که پاسپورت خارجی دارند میتوانند بدون ویزه وارد شوند، اگر در پاسپورتشان افغانستان جای تولد نوشته شده باشد، یا تذکره، پاسپورت افغانی یا تصدیق هویت از نمایندگی افغانستان داشته باشند. کسی که رسماً تابعیت افغانی را ترک کرده، خارجی شمرده میشود.
ویزه ورود وزارت، ۱۰۰ دالر، با اعتبار سه ماه برای ماندن یک ماه، از جمله افغانهایی را که پاسپورت خارجی دارند و با یک شهروند خارجی ازدواج کردهاند در بر میگیرد. از نمایندگی بپرسید که آیا وضع شما یکی از آنهاست.
افغانستان تابعیت دوگانه را به رسمیت نمیشناسد. در داخل کشور با شما مانند یک افغان رفتار میشود و کشور دیگر شما شاید نتواند کمک کند.
اجازهنامه بعد از رسیدن
- در کابل، به وزارت اطلاعات و فرهنگ بروید و مکتوبی بگیرید که ولایتهایی را که میروید نام ببرد. مسافران از دو امضا در وزارت و یک مراجعه به ریاست سیاحت میگویند، روی هم حدود دو ساعت. روزهای جمعه و رخصتی بسته است.
- در هر ولایت، هنگام رسیدن در ریاست اطلاعات و فرهنگ ثبت شوید. هرات، قندهار، بامیان و مزار شریف دفتر جداگانه دارند. فیسی تا ۱٬۰۰۰ افغانی برای هر ولایت انتظار داشته باشید؛ در سال ۲۰۲۵ بعضی ولایتها چیزی نگرفتند.
- پنجشیر علاوه بر مکتوب کابل اجازه محلی لازم دارد، و واخان اجازهنامههای بیشتر در اشکاشم.
کاپی کاغذی پاسپورت، ویزه و هر اجازهنامه را همراه داشته باشید: در پوستههای تلاشی خواسته میشوند.
آیا رهنما لازم است؟
گزارشها فرق دارند. بعضی مسافران در سال ۲۰۲۶ تنها سفر کردند؛ به بعضی دیگر گفته شد رهنما لازم است. در عمل یک خانم بدون رهنما نمیتواند سفر کند، و یک رهنمای محلی خوب کار اجازهنامه، پوستهها و زبان را برای هر کسی بسیار آسانتر میکند.